เผลอตะคอกไปแล้ว ไม่ได้แปลว่าเป็นพ่อแม่ที่แย่

เช้าที่รีบ ลูกยืดยาดไม่ยอมใส่รองเท้าเป็นรอบที่สิบ เสียงเราก็ดังขึ้นมาเอง พอเห็นหน้าลูกที่ตกใจ ความรู้สึกผิดก็ตามมาทันที แล้วก็นอนคิดเรื่องนี้ทั้งคืน

ทุกบ้านเคยมีวันแบบนี้ พ่อแม่ก็เป็นคน มีวันที่เหนื่อย ไม่ได้นอน และหมดแรง การเผลอเสียงดังหนึ่งครั้งไม่ได้ทำลายความสัมพันธ์กับลูก

สิ่งที่ลูกจำได้ ไม่ใช่แค่ตอนที่เราเสียงดัง แต่คือสิ่งที่เราทำหลังจากนั้น

ถ้าหลังจากนั้นเรากลับไปหาลูก บอกว่าเมื่อกี้เราทำไม่ถูก แล้วกอดกัน ลูกได้เรียนสิ่งที่สอนด้วยคำพูดยาก คือทุกคนทำพลาดได้ และพลาดแล้วซ่อมได้

3 ขั้น หยุด ซ่อม เตรียม

1. หยุด หยุดตัวเองก่อนที่จะพูดอะไรต่อ
2. ซ่อม กลับไปหาลูกเมื่อทั้งคู่สงบแล้ว ภายในวันนั้น
3. เตรียม รู้ว่าตัวเองมักหลุดตอนไหน แล้วเตรียมประโยคไว้แทน

บทถัดไปบอกทีละขั้นว่าต้องพูดอะไร หยุดรอตรงไหน และอะไรที่ห้ามพูด

ประโยคเดียวที่ใช้ได้ตอนนี้เลย

ถ้ารู้สึกว่ากำลังจะหลุด พูดออกมาก่อนเลย

"แม่ขอหายใจแป๊บนึงนะ" (หยุดรอ)

แล้วถอยออกมา 1-2 ก้าว หายใจช้า ๆ ถ้ามีผู้ใหญ่อีกคนอยู่ ส่งต่อให้เขาดูแลสักครู่ ลูกปลอดภัย และเราก็ได้เวลาให้ตัวเองเย็นลง