บทที่ 3
เตรียมไว้ ครั้งหน้าจะหลุดน้อยลง
รู้จังหวะตัวเอง แล้วเตรียมประโยคไว้แทน
อ่านราว 2 นาที
การหลุดส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดแบบสุ่ม มันมักเกิดซ้ำในจังหวะเดิม ถ้ารู้จังหวะของตัวเอง เตรียมไว้ได้
จดจังหวะที่มักหลุด 1 สัปดาห์
ทุกครั้งที่เสียงดังหรือเกือบดัง จดสั้น ๆ 3 อย่าง
| เมื่อไหร่ | เรื่องอะไร | ตอนนั้นเราเป็นยังไง |
|---|---|---|
| เช้า 7 โมง | ใส่รองเท้าช้า | รีบ ยังไม่ได้กินข้าว |
| สองทุ่ม | ไม่ยอมเข้านอน | เหนื่อยจากงาน |
ครบสัปดาห์จะเห็นว่าเรื่องที่ทำให้หลุดมีแค่ไม่กี่เรื่อง และมักมาตอนเราหิว รีบ หรือเหนื่อย
เตรียม 3 อย่างสำหรับจังหวะนั้น
- ลดแรงกดดันก่อนถึงจังหวะ เช่น ถ้าเช้ารีบทุกวัน ตื่นเร็วขึ้น 10 นาที หรือเตรียมรองเท้าไว้หน้าประตูตั้งแต่คืนก่อน
- เตรียมประโยคแรกไว้แทน เช่น แทน "เร็ว ๆ สิ ช้าอยู่ได้" ให้พูด "หนูยังอยากเล่นอยู่เนอะ" แล้วหยุดรอ
- ตกลงสัญญาณกับผู้ใหญ่อีกคน คำสั้น ๆ ที่แปลว่า "ช่วยรับต่อหน่อย" จะได้สลับกันโดยไม่ต้องอธิบายต่อหน้าลูก
ดูแลคนดูแลด้วย
พ่อแม่ที่นอนน้อย กินไม่ตรงเวลา และไม่เคยได้พักเลย หลุดง่ายกว่าเป็นธรรมดา การหาเวลาให้ตัวเอง 15 นาทีต่อวัน ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่เป็นส่วนหนึ่งของการเลี้ยงลูก
ประโยคแทน สำหรับ 100 สถานการณ์
ประโยคแรกที่ควรพูดแทนการตะคอก รวมถึงก้าวต่อไปจนจบเรื่อง สำหรับ 100 สถานการณ์ที่เจอทุกบ้าน อยู่ในเล่ม 100 เทคนิค พูดแบบนี้ ลูกเปลี่ยน ทุกเคสบอกว่าพูดอะไร หยุดรอตรงไหน และอะไรที่ห้ามพูด ห้ามทำ
ควรขอความช่วยเหลือถ้า
- เสียงดังใส่ลูกแทบทุกวัน และรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้
- เคยหรือเกือบจะทำร้ายร่างกายลูก
- รู้สึกหมดแรง เศร้า หรือไม่ไหวติดต่อกันหลายสัปดาห์
พูดคุยกับแพทย์ นักจิตวิทยา หรือคนที่ไว้ใจได้ การขอความช่วยเหลือคือการดูแลลูกอีกทางหนึ่ง
ชุดนี้เป็นแนวทางทั่วไปสำหรับครอบครัว ไม่ใช่การวินิจฉัย
บทที่ 3 จาก 3